Maτθιλδη
1753. Ο Καζανοβα συναντησε ενα νεαρο κοριτσι που ονομαζοταν Κατερινα και το ερωτευτηκε αμεσως. Ο πατερας της ομως, γνωριζε το ποιον του Καζανοβα και ετσι εστειλε την νεαρη Κατερινα σε ενα μοναστηρι στο νησι Μουρανο, πριν την παντρεψει με καποιον αλλο. Ο Καζανοβα δεν ηταν απο τους τυπους που το εβαζαν κατω τοσο ευκολα. Ετσι καθημερινα εστελνε γραμματα στην Κατερινα. Ταξιδεψε μεχρι το νησι Μουρινο για να την συναντησει. Καθημερινα παρακολουθουσε την λειτουργεια στο μοναστηρι, παρακολουθοντας την. Οι καλογριες αρχησαν να απορουν με την παρουσια ενος τοσο ωραιου αντρα αναμμεσα τους. Ποιος ηταν αυτος ο αντρας ; Για ποιο λογο εμφανιζοταν τοσο συχνα ;
Ενα πρωινο μετα την λειτουργια και καθως ετοιμαζοταν να επιβιβαστει σε μια γονδολα μια υπηρετρια απο το μοναστηρι περασε βιαστηκα απο διπλα του και αφησε να πεσει ενα γραμμα της στα ποδια του. Σκεπτομενος οτι μπορει να ειναι απο την Κατερινα, το σηκωσε και το διαβασε. Πραγματι το γραμμα ηταν για εκεινον αλλα δεν ηταν απο την Κατερινα. Ηταν απο μια αλλη καλογρια που τον ειχε δει πολλες φορες στις επισκεψεις του και ηθελε να τον γνωρισει. Ενδιαφεροταν ; Αν ναι, θα επρεπε να παει στο αρχονταρικι του μοναστηριου σε μια καθορισμενη ωρα οπου η εν λογο καλογρια θα δεχοταν επισκεψεις απο τον εξω κοσμο. Θα επρεπε να ειναι σε μια καθορισμενη αποσταστη και να την παρατηρησει και να αποφασισει αν του αρεσε.
Το γραμμα κινησε το ενδιαφερον του Καζανοβα. Το στυλ του ειχε ενα αξιοπρεπες στυλ αλλα αναμιγμενο με σταλες ασεμνιας ειδικα απο μια καλογρια. Επρεπε να μαθει περισσοτερα. Ετσι λοιπον την καθορισμενη μερα και ωρα σε μια ακρη της αιθουσας ειδε μια μια κομψη γυναικα να μιλα σε μια καλογρια πισω απο ενα πλεγμα. Η κομψη αυτη γυναικα αναφεροταν στην καλογρια με το ονομα Ματθιλδη. Η Ματθιλδη ηταν μια φημισμενη Βενετσιανα 20 ετων που η αποφαση της να μπει στο μοναστηρι ταραξε ολη την πολη. Αυτο που τον εξεπληξε ομως ηταν το γεγονος οτι κατω απο το ενδυμα της καλογριας μπορουσε να δει μια εξαιρετικα ομορφη γυναικα με ενα λαμπερο μπλε χρωμα ματιων. Ισως αυτη η καλογρια ηθελε να τον κανει οργανο επαφης με τον εξω κοσμο, σκεφτηκε ο Καζανοβα. Τον κατελαβε περιεργια. Aποφασισε να την γνωρισει.
Την επομενη μερα ζητησε να την δει. Καθως την περιμενε, η καρδια του χτυπουσε τρελα. Δεν ηξερε τι θα μπορουσε να περιμενει. Τελικα ομως εμφανιστηκε και καθησε πισω απο το πλεγμα. Ηταν μονοι στο δωματιο και εκεινει του ειπε οτι μπορουσε να κανονισει να φανε μαζι σε μια κοντινη βιλα. Ο Καζανοβα ενθουσιαστηκε αλλα προσπαθουσε να καταλαβει με τι ειδους καλογρια ειχε να κανει. "Υπαρχει μηπως καποιος αλλος εραστης εκτος απο εμενα ;" , τη ρωτησε. "Εχω, εναν φιλο που ειναι πισης και ο απολυτος κυριος μου.", του απαντησε. "Σε εκεινον οφειλω τον πλουτο μου.". Αμεσως εκεινη τον ρωτησε "Εσεις εχετε καποια αλλη εκτος απο εμενα ;" και ο Καζανοβα αποκριθηκε θετικα. Τοτε η Ματθιλδη τον κοιταξε με ενα μυστηριωδες βλεμα και του ειπε "Σας προειδοποιω... Αν μου επιτρεψετε να μπω στην καρδια σας, καμμια δυναμη στον κοσμο δεν θα μπορει να με βγαλει απο εκει.". Στην συνεχεια του εδωσε το κλειδι της βιλας και του ειπε να την συναντησει εκει σε δυο βραδια. Περασαν δυο μερες στις οποιες εκεινος βρισκοταν σε μια κατασταση πυρετωδους ανυπομονησιας. Η καινουρια του κατακτηση του ειχε καρφωθει στο μυαλο και το προσωπο της ηταν το μονο που σκεπτοταν. Ηταν ενας απαγορευμενος καρπος για εκεινον. Μια καλογρια. Την φανταζοταν με την στολη και το ξυρισμενο της κεφαλι.
Εφτασε στην βιλα την καθορισμενη ωρα. Η Ματθιλδη τον περιμενε. Προς εκπληξη του, εκεινη φορουσε ενα κομψο φορεμα, τα μαλλια της ηταν μαζεμενα θεσπεσια. Με καποιο τροπο ειχε καταφερει να αποφυγει να της ξυρισουν το κεφαλι. Ο Καζανοβα αρχισε να την φιλα. Εκεινη αντισταθηκε, αλλα μονο ελαφρα. Τραβηχτηκε πισω λεγοντας του πως το φαγητο ηταν ετοιμο. Κατα την διαρκεια του γευματος εκεινη συμπληρωνε τα κενα που ειχαν δημιουργηθει στο κεφαλι του Καζανοβα. Τα χρηματα της, της επετρεπαν να δωροδοκει μερικα ατομα του μοναστηριου, ωστε να δραπετευει απο εκει οποτε εκεινη το επιθυμουσε. Ειχε αναφερει μαλιστα και την σχεση της με τον Καζανοβα στον κυριο της, την ενεκρινε... "Ειναι γερος; " ειπε ο Καζανοβα. "Οχι..." ειπε με τα ματια της γεματα λαμψη, και συνεχισε "... ειναι αρκετα ομορφος και νεος." Μολις το δειπνο τελειωσε, ακουστηκε ενα κουδουνι. Ηταν καιρος να τρεξει πισω στο μοναστηρι. Εκεινη την στιγμη εβγαλε το ομορφο φορεμα αφηνοντας να φανουν μερικα σημεια του κορμιου της. Φορεσε γρηγορα την στολη και εφυγε.
Ο Καζανοβα ειχε σαστισει. Σιγουρα τα πραγματα δεν ηταν ετσι οπως φαινονταν. Μια καλογρια με βιλα και χρηματικα ποσα, μια συλλογη απο ελευθεριαζοντα φυλλαδια και μυθιστορηματα στο σπιτι της... Βλασφημα σχολια που εκανε για την χαρα που θα μοιραζονταν οι δυο τους στην διαρκεια της Σαρακοστης. Ο μυστηριωδης φιλος της και εραστης της... Σιγουρα τιποτα δεν ηταν οπως φαινοταν... Ταυτοχρονα σχηματιζε ενα σχεδιο στο μυαλο του για το πως θα την βγαλει απο το μοναστηρι και για το πως θα την "κλεψει" απο τον περιεργο φιλο-εραστη της..Ηθελε να την εχει μονο ο ιδιος....
Συντομα επεστρεψε στο μοναστηρι για να κανονισει μια δευτερη συναντηση. Οπως και εγινε. Αυτη την φορα επρεπε να την συναστησει σε μια πλατεια της Βενετιας. Επειτα, οπως του ειπε, θα αποσυρονταν στην βιλα. Την καθορισμενη στιγμη και στον καθορισμενο τοπο, ο Καζανοβας ειδε εναν αντρα να τον πλησιαζει. Φοβηθηκε μηπως ηταν ο μυστηριωδης φιλος της ή καποιος αλλος ο οποιος ειχε σταλει απο αυτον για να τον σκοτωσει. Η καρδια του κοντευε να σπασει καθως τον πλησιαζε. Ο Καζανοβα εκανε πισω. Ο αντρας εκανε κυκλο γυρω απο τον Καζανοβα και επειτα τον πλησιασε απο πισω. Ηταν η Ματθιλδη, φορωντας μασκα και ανδρικα ρουχα...Γελασε με τον φοβο που του ειχε προκαλεσει. Ηταν μια διαβολικη καλογρια τελικα.
Μερικες μερες αργοτερα ο Καζανοβα, ελαβε ενα γραμμα απο την Ματθιλδη. Στο γραμμα αυτο του εξομολογηθηκε οτι σε ενα απο τα παθιασμενα βραδια που ηταν μαζι με τον Καζανοβα, ο μυστηριωδης φιλος και εραστης της ειχε κρυφτει μεσα σε μια ντουλαπα και τους παρακολουθουσε. Ο εραστης της ηταν ο Γαλλος πρεσβης της Βενετιας. Ο Καζανοβα ομως νευριασε. Δεν ηταν καποιος με τον οποιο θα μπορουσε να παιξει καποιος. Ωστοσω την επομενη μερα πηγε παλι στο μοναστηρι και κανονισε μαζι της , πειθηνια, ενα ακομα ραντεβου.
Αυτη την φορα η Ματθιλδη εφτασε την καθορισμενη ωρα. Ο Καζανοβα την αγκαλιασε μονο και μονο για να ανακαλυψει στο επομενο δευτερολεπτο οτι δεν ηταν η Ματθιλδη αλλα η Κατερινα με τα ρουχα της Ματθλδης. Ο Καζανοβα τα εχασε για ακομα μια φορα. Πριν απο μηνες ηταν ερωτευμενος με αυτο το κοριτσι αλλα τωρα πια την ειχε ξεχασει. Σε συγκριση με την πολυμηχανη Ματθιλδη η Κατερινα ηταν μια βαρετη ναζιαρα. Δεν μπορουσε να κρυψει την απογοητευση του. Καιγοταν απο επιθυμια να δει την Ματθιλδη ξανα. Ηταν θυμωμενος με το κολπο που του ειχε παιξει η Ματθιλδη. Οπως ειχε προβλεψει η ιδια , η δυναμη της πανω του ηταν απολυτη. Ειχε γινει σκλαβος στα παιχνιδια της, εθισμενος στα καπριτσια και τις απολαυσεις που του προσεφερε. Το να συναντησει ξανα την Κατερινα εκεινη την στιγμη, απλα τον εκανε να λαχταρα περισσοτερο τη Ματθιλδη...
